Ευτυχώς, οι καταιγιστικές εξελίξεις στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής έχουν επιτρέψει την επίλυση του συνόλου σχεδόν των προβλημάτων γονιμότητας, προσφέροντας υψηλά ποσοστά επιτυχίας και πολλαπλές εναλλακτικές, τονίζει ο Δρ Ευάγγελος Μακράκης, Μαιευτήρας – Γυναικολόγος Αναπαραγωγής, Αν. Καθηγητής Ιατρικής UNIC, Επισκ. Καθηγητής Ιατρικής του Παν/μίου Αθηνών & Επιστημονικός Διευθυντής της Μονάδας Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ΥΓΕΙΑ IVF Εμβρυογένεσις.

Ανάλογα με την πρωτογενή αιτία της υπογονιμότητας, η αντιμετώπιση μπορεί να ξεκινήσει με απλές μεθόδους, όπως η υποβοήθηση της ανάπτυξης και απελευθέρωσης του ωαρίου ακολουθούμενη από προγραμματισμένη επαφή ή η σπερματέγχυση. Αν οι απλές μέθοδοι αποτύχουν ή αν εξαρχής υπάρχουν σοβαρές ή μη αναστρέψιμες διαταραχές, το επόμενο βήμα είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση.
Η ευρύτητα της εφαρμογής της εξωσωματικής γονιμοποίησης σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη (όχι πάντα αθώα) διάχυση (όχι πάντα σωστών) πληροφοριών με τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας, καθιστά αναγκαία την οριοθέτηση ενός πλαισίου σωστής πρακτικής και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο ακόλουθος δεκάλογος:
1. Για να επιτύχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα χρειαζόμαστε έναν ικανοποιητικό αριθμό ωαρίων, ώστε να αυξήσουμε την πιθανότητα ανάμεσα σε αυτά να υπάρχουν εκείνα τα «καλά» και «άρτια» ωάρια που θα γονιμοποιηθούν και θα οδηγήσουν στην κύηση. Συνεπώς, προτιμούμε, εφόσον είναι εφικτό, να ακολουθήσει η γυναίκα ένα πρωτόκολλο ωοθηκικής διέγερσης και η στρατηγική αυτή σαφώς και υπερέχει από τους φυσικούς κύκλους.

2. Τα σύγχρονα πρωτόκολλα εξωσωματικής είναι απλά, σύντομα, με μικρό αριθμό ενέσεων, ενώ με τους κατάλληλους χειρισμούς, το σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών που αποτελούσε τη βασική επιπλοκή των πρωτοκόλλων, έχει πρακτικά εξαφανιστεί.

3. Τα φάρμακα της εξωσωματικής γονιμοποίησης δεν αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνους πιο πάνω από τον γενετικά ή ιδιοσυστασιακά προδιαγεγραμμένο για κάθε γυναίκα.

4. Σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, η γονιμοποίηση στο εργαστήριο μπορεί να επιτευχθεί επιτυχώς με ειδικές μεθόδους επιλογής σπερματοζωαρίων (zymot, picsi, imsi) ή ενεργοποίησης (χρήση ιονοφόρων).

5. Η καλλιέργεια των εμβρύων σε επωαστές τελευταίας γενιάς (εμβρυοσκόπια) εξασφαλίζει ένα ιδεατό περιβάλλον ανάπτυξης οδηγώντας σε έμβρυα καλύτερης ποιότητας. Επιπλέον, η συνεχής καταγραφή της εξέλιξης των εμβρύων με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης καθιστά εφικτή την επιλογή των καλύτερων για εμβρυομεταφορά.

6. Με τον προεμφυτευτικό γενετικό έλεγχο είναι πλέον εφικτή η επιλογή των χρωμοσωμικά άρτιων εμβρύων, η μεταφορά των οποίων οδηγεί σε εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας και μείωση των αποβολών.

7. Οι περιβαλλοντικές συνθήκες στο εμβρυολογικό εργαστήριο είναι κορυφαίας σημασίας για υψηλά ποσοστά επιτυχίας. Αυτό αποδείχθηκε και στο εργαστήριο της Μονάδας ΥΓΕΙΑ IVF Εμβρυογένεσις, όπου η λειτουργία του τελειότερου συστήματος καθαρισμού αέρα έχει εκτινάξει προς τα άνω τα ποσοστά επιτυχίας.

8. Οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες εξωσωματικής, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με συνετές δράσεις ή παρεμβάσεις, καθώς η υιοθέτηση εμπειρικών ή πειραματικών μεθόδων είναι ηθικά μεμπτή. Η πραγματοποίηση υστεροσκόπησης, ο έλεγχος των χρωμοσωμάτων του ζευγαριού (καρυότυπος), ο έλεγχος για αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, ο σύγχρονος έλεγχος του παράθυρου υποδεκτικότητας και του μικροβιώματος του ενδομητρίου, και η εφαρμογή προεμφυτευτικού γενετικού ελέγχου, αποτελούν αποδεκτές διαγνωστικές ή/και επεμβατικές πρακτικές για τα ζευγάρια αυτά.

9. Παρά τις εκπληκτικές ιατρικές και τεχνολογικές εξελίξεις στην εξωσωματική γονιμοποίηση, δεν πρέπει να αγνοούμε τα απλά και βασικά που επηρεάζουν εκ θεμελίων τα ποσοστά επιτυχίας. Η ηλικία ιδίως της γυναίκας, αλλά και του άνδρα είναι εξαιρετικά κρίσιμη και η τεκνοποίηση σε μικρή ηλικία θα πρέπει να προάγεται και να υποστηρίζεται. Η παχυσαρκία και υπερβαρότητα, έχουν σημαντική αρνητική επίπτωση στην αναπαραγωγική επιτυχία. Ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής επηρεάζει τα αποτελέσματα, πχ γυναίκες που καπνίζουν χρειάζονται διπλάσιες προσπάθειες εξωσωματικής, η κατανάλωση αλκοόλ είναι επιβαρυντική ακόμα και σε μικρές ποσότητες, ενώ το stress ενδέχεται να επηρεάζει αρνητικά και γι’ αυτό η ψυχολογική υποστήριξη του ζευγαριού θα πρέπει να ενθαρρύνεται.

10. Κάθε υπογόνιμο ζευγάρι είναι μοναδικό και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από ομάδα ειδικών με απολύτως εξατομικευμένο τρόπο.

The post Ο δεκάλογος της σύγχρονης Εξωσωματικής Γονιμοποίησης appeared first on Feminart.

Το ποσοστό των παιδιών που γεννιούνται από πατέρες άνω των 40 ετών, αυξάνει συνεχώς στις ανεπτυγμένες χώρες και στις ΗΠΑ έχει φθάσει περίπου το 10%, έναντι μόνο 4% πριν 40 χρόνια. Στη Βρετανία η μέση ηλικία που ένας άνδρας γίνεται πατέρας για πρώτη φορά, αυξάνεται με ρυθμό ενός έτους ανά δεκαετία κατά τα τελευταία 40 έτη.

Σχετίζεται η ηλικία του άνδρα με κινδύνους στον τοκετό;

Νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal» (BMJ), δείχνει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του πατέρα, τόσο περισσότεροι είναι οι κίνδυνοι για ένα τοκετό. Ο κίνδυνος φαίνεται να αρχίζει να μεγαλώνει σταδιακά μετά την ηλικία των 35 ετών.

Με ποιους κινδύνους – προβλήματα υγείας του μωρού σχετίζεται η ηλικία του πατέρα;

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ανέλυσαν στοιχεία για περίπου 40,5 εκατομμύρια γεννήσεις μεταξύ 2007-2017, συσχετίζοντας την ηλικία του πατέρα με την κατάσταση της υγείας του μωρού. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι πατέρες άνω των 45 ετών είχαν 14% περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν πρόωρα γεννημένο παιδί (πριν την 37η εβδομάδα της κύησης), σε σχέση με τους πατέρες 25 έως 34 ετών.

Εξίσου αυξημένη κατά 14% ήταν η πιθανότητα το μωρό των πατέρων άνω των 45 ετών να είναι λιποβαρές κατά τη γέννα (κάτω των δυόμισι κιλών). Επίσης ο κίνδυνος το μωρό να εμφανίσει σπασμούς, είναι κατά 18% μεγαλύτερος, αν ο πατέρας είναι άνω των 45 ετών.

Αν ο πατέρας είναι άνω των 50 ετών, υπάρχει 28% μεγαλύτερη πιθανότητα να πρέπει να εισαχθεί το βρέφος σε μονάδα εντατικής φροντίδας λόγω αναπνευστικών δυσκολιών. Εξάλλου, νεογέννητα από πατέρες άνω των 55 ετών είχαν χειρότερη βαθμολογία στο τεστ Apgar που αξιολογεί την υγεία ενός μωρού μετά τον τοκετό.

Ο κίνδυνος διαβήτη κύησης για τις εγκύους αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία του πατέρα. Έτσι, μια γυναίκα που κυοφορεί το παιδί ενός άνδρα άνω των 55 ετών, έχει 34% μεγαλύτερη πιθανότητα να εκδηλώσει διαβήτη κύησης. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι περίπου το 13% των πρόωρων τοκετών και το 18% των περιπτώσεων διαβήτη κύησης σχετίζονται με την προχωρημένη ηλικία του πατέρα. Διευκρινίστηκε ωστόσο ότι είναι άλλο πράγμα η αύξηση του σχετικού κινδύνου και άλλο ο απόλυτος κίνδυνος.

The post Παίζει ρόλο η ηλικία του άνδρα στην τεκνοποίηση; appeared first on Feminart.

Μαιευτήρας – Γυναικολόγος Αναπαραγωγής,

Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών & Επιστημονικός Διευθυντής της Μονάδας Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ΥΓΕΙΑ IVF – Συνεργάτης Μονάδας IVF ΜΗΤΕΡΑ

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί πλέον την πιο συχνή κακοήθεια στις γυναίκες. Πέραν αυτού, το 15-20% των γυναικών που εμφανίζουν καρκίνο μαστού είναι προεμμηνοπαυσιακές και το 7% είναι γυναίκες κάτω των 40 ετών. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών είναι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και δεδομένης της ολοένα και αυξανόμενης τάσης στη σύγχρονη εποχή για αναβολή της τεκνοποίησης σε μεγαλύτερες ηλικίες, πολλές από αυτές τις ασθενείς είναι άτοκες.

Από την άλλη πλευρά, η αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού, ακόμη και με τις πιο σύγχρονες θεραπευτικές μεθόδους, δυστυχώς δεν αφήνει ανεπηρέαστη την γονιμότητα των ασθενών. Η χημειοθεραπεία, που αποτελεί συνήθως βασικό μέρος της θεραπείας, μπορεί να έχει τοξική επίδραση στις ωοθήκες, πράγμα που με απλά λόγια σημαίνει ότι ακόμη και σε νέες ασθενείς η λειτουργικότητα των ωοθηκών τους μπορεί να μειωθεί δραματικά μετά την ολοκλήρωση της χημειοθεραπείας. Επιπρόσθετα, η ορμονοθεραπεία που συνήθως συνοδεύει την χημειοθεραπεία και συνεχίζεται για 5 έτη ή και περισσότερο αποτελεί επιπλέον παράγοντα αναστολής της τεκνοποίησης, με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτές να «ξοδεύουν» σημαντικό χρόνο από την αναπαραγωγική τους ηλικία.

Υπάρχει λύση

Αναμφίβολα και σαφέστατα η πρώτη προτεραιότητα για τις ασθενείς με κακοήθη νοσήματα είναι η αντιμετώπιση της νόσου και η εξασφάλιση της επιβίωσής τους από αυτή. Μιλώντας συγκεκριμένα για τον καρκίνο του μαστού, είναι πλέον ευχάριστο το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ασθενών θεραπεύεται.  Όμως, ιδιαίτερα για τις νέες άτοκες γυναίκες μετά την επιτυχή μάχη με την νόσο και την επιστροφή τους στην κανονικότητα, το θέμα της τεκνοποίησης είναι ίσως από τα πρώτα που τις απασχολεί και αποτελεί παράγοντα προβληματισμού και άγχους. Ασφαλή και αποτελεσματική λύση στον προβληματισμό αυτό, δίνει η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή με τις μεθόδους διατήρησης της γονιμότητας. Η κατάψυξη ωαρίων και εμβρύων είναι στην πρώτη γραμμή των επιλογών που προσφέρονται ενώ ολοένα και αυξανόμενο έδαφος κερδίζει και η κατάψυξη ωοθηκικού ιστού.

Το πιο σημαντικό βήμα είναι η παραπομπή της ασθενούς στον εξειδικευμένο γυναικολόγο αναπαραγωγής προτού ξεκινήσει η χημειοθεραπεία ή η ορμονοθεραπεία. Για την κατάψυξη ωαρίων ή εμβρύων χρησιμοποιούνται τεκμηριωμένα ασφαλή πρωτόκολλα διέγερσης των ωοθηκών παρόμοια με εκείνα που εφαρμόζονται στα συνήθη προγράμματα εξωσωματικής με την προσθήκη όμως και μιας άλλης κατηγορίας φαρμάκων, των αναστολέων αρωματάσης, με τα οποία αποφεύγεται η αύξηση των επιπέδων οιστρογόνων στο αίμα (παρόλο που η γυναίκα συνεχίζει κανονικά την αγωγή της διέγερσης των ωοθηκών) και έτσι αποφεύγεται η όποια επιβαρυντική επίδραση (αν υπάρχει) στον μαστό.

Η διαδικασία

Η διαδικασία ξεκινάει άμεσα μετά την επίσκεψη στον ειδικό αναπαραγωγής, και διαρκεί περίπου 2 εβδομάδες χωρίς έτσι να χαθεί πολύτιμος χρόνος και να αναβληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα η χημειοθεραπεία. Τα ωάρια που συλλέγονται καταψύχονται ή εφόσον το επιθυμεί η ασθενής γονιμοποιούνται (με σπέρμα συζύγου/συντρόφου/δότη) και καταψύχονται ως έμβρυα. Η κατάψυξη με την νέα νομοθεσία μπορεί να φτάσει και τα 20 έτη, δίνοντας έτσι ένα ικανό χρονικό διάστημα να αντιμετωπίσει την πάθησή της και να χρησιμοποιήσει τα ωάρια/έμβρυα όταν πλέον έχει θεραπευτεί. Τα ποσοστά επιτυχίας είναι εξαιρετικά με αυτές τις μεθόδους που εφαρμόζονται πλέον αρκετά χρόνια και πολλές γυναίκες έχουν καταφέρει να γίνουν μητέρες.

Για την κατάψυξη του ωοθηκικού ιστού, λαμβάνονται τεμαχίδια από τις ωοθήκες με λαπαροσκόπηση, και καταψύχονται σε ειδικές συνθήκες. Ακολούθως, όταν κριθεί ασφαλές, γίνεται επανατοποθέτηση του ιστού στο σώμα της γυναίκας.  Η μέθοδος αυτή είναι ακόμη υπό εξέλιξη, και έχουν ήδη αναφερθεί γεννήσεις παιδιών παγκοσμίως, πράγμα που καθιστά και αυτή την μέθοδο εξαιρετικά υποσχόμενη.

Συμπερασματικά

Όπως όλες οι γυναίκες έτσι και οι ασθενείς με καρκίνο μαστού έχουν δικαίωμα στην τεκνοποίηση ακόμη και μετά από θεραπείες που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την γονιμότητά τους. Το δικαίωμά τους αυτό το εξασφαλίζουν οι μέθοδοι διατήρησης γονιμότητας που ουσιαστικά «παγώνουν» το χρόνο και εξασφαλίζουν την ακεραιότητα του γενετικού τους υλικού πριν την επίδραση της τοξικής χημειοθεραπείας, προσφέροντας έτσι ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τεκνοποίηση σε μεταγενέστερο χρόνο.

The post Η διατήρηση της γονιμότητας σε γυναίκες με καρκίνο μαστού appeared first on Feminart.

Οι εξελίξεις στον τομέα της εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι θεαματικές και αφορούν όλες τις φάσεις της διαδικασίας. Ο υπέρτατος στόχος, βέβαια, είναι η αύξηση των πιθανοτήτων επιτυχίας και των ποσοστών γεννήσεων και γι’ αυτό γίνονται τεράστιες προσπάθειες βελτιστοποίησης των συνθηκών γονιμοποίησης και καλλιέργειας των εμβρύων στο εμβρυολογικό εργαστήριο, με την επιστράτευση ακόμα και της Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence, AI).

Η απλοποίηση της διαδικασίας μειώνει τον φόβο

Εκτός όμως από τα παραπάνω, ένα άλλο σημαντικό ζητούμενο είναι και η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απλοποίηση της διαδικασίας που όπως είναι αναμενόμενο, οι γυναίκες την βλέπουν σαν «βουνό» και την αντιμετωπίζουν με άγχος και φόβο. Εκείνο που τις φοβίζει περισσότερο είναι οι ενέσεις που πρέπει να κάνουν, για να επιτευχθεί η ανάπτυξη περισσοτέρων του ενός ωοθυλακίων στις ωοθήκες τους, ώστε να ληφθούν αρκετά ωάρια προκειμένου να αυξηθεί η πιθανότητα να βρεθεί το καλό εκείνο ωάριο που θα δώσει ένα καλό έμβρυο που θα εμφυτευθεί επιτυχώς. Έτσι λοιπόν, όλες οι ενέσεις γίνονται πλέον υποδόρια (συνήθως στην κοιλιά) και ο πόνος ελαχιστοποιείται. Επιπλέον, η εισαγωγή στην κλινική πράξη των φαρμακευτικών ουσιών γνωστών ως ‘ανταγωνιστές’, επέτρεψε την μείωση τόσο του αριθμού των ενέσεων όσο και των ημερών που οι γυναίκες πρέπει να κάνουν ενέσεις.

Μειώνεται ο χρόνος και ο αριθμός των ενέσεων

Στα κλασσικά μακρά πρωτόκολλα διέγερσης, οι ενέσεις του αντίστοιχου φαρμάκου (γνωστού ως ‘αγωνιστή’) ξεκινούν από τον προηγούμενο κύκλο, περίπου 10-14 ημέρες πριν την έναρξη της διέγερσης, ενώ στα νεότερα πρωτόκολλα οι ενέσεις του ανταγωνιστή ξεκινούν 5-6 ημέρες μετά την έναρξη της διέγερσης. Με τον τρόπο αυτό εξοικονομούνται τουλάχιστον 10-14 ημέρες ενέσεων και 15-19 ενέσεις συνολικά. Τα ποσοστά επιτυχίας είναι τα ίδια και με τα δύο σχήματα, ενώ τα πρωτόκολλα ανταγωνιστή είναι πιο ασφαλή ως προς τον κίνδυνο εκδήλωσης συνδρόμου υπερδιέγερσης ωοθηκών.

Μια καινοτομία που αλλάζει τα δεδομένα

Μια άλλη καινοτομία είναι η δημιουργία και παραγωγή μιας καινούργιας γοναδοτροφίνης (πρόκειται για τις ενέσεις που χορηγούνται στα πρωτόκολλα για την διέγερση των ωοθηκών), η οποία χορηγείται μια φορά υποδόρια την πρώτη ημέρα της διέγερσης και συνεχίζει να δρα για 7 συνεχόμενες ημέρες, χωρίς την ανάγκη άλλης ένεσης για το διάστημα αυτό. Επομένως εξοικονομούνται άλλες 6 ενέσεις. Η καινούργια αυτή γοναδοτροφίνη έχει εξαιρετικά αποτελέσματα και μπορεί να δοθεί με ασφάλεια σε όλες σχεδόν τις γυναίκες. Με δεδομένο ότι χορηγείται σε πρωτόκολλο ανταγωνιστή, έχουμε τελικά μια σημαντική μείωση του συνολικού αριθμού και ημερών ενέσεων, καθιστώντας την διαδικασία εξαιρετικά φιλική και εύκολη για τις γυναίκες.

Όπως είναι ευνόητο, στον τομέα της εξωσωματικής γονιμοποίησης που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αναμένονται σύντομα κι άλλες εξελίξεις.

The post Όλες οι νεότερες εξελίξεις στην εξωσωματική γονιμοποίηση appeared first on Feminart.

Οι πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής, αποτελούν μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση που όπως είναι ευνόητο απογοητεύει το ζευγάρι που προσπαθεί και προβληματίζει τόσο τους ιατρούς, όσο και τους εμβρυολόγους της Μονάδας. Για το πότε ένα ζευγάρι θα μπει στην ‘κατηγορία’ των πολλαπλών αποτυχιών δεν υπάρχει απόλυτη ομοφωνία. Κάποιοι απλά θεωρούν ως πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής την αδυναμία επίτευξης κύησης έπειτα από τρεις κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης κατά τους οποίους μεταφέρθηκαν έμβρυα καλής ποιότητας. Κάποιοι άλλοι την αδυναμία επίτευξης κύησης έπειτα από 2-6 κύκλους κατά τους οποίους μεταφέρθηκαν πάνω από 10 έμβρυα αρίστης ποιότητας, και τέλος κάποιοι άλλοι την μη επίτευξη κύησης έπειτα από την αθροιστική μεταφορά οκτώ ή περισσοτέρων εμβρύων 4-8 κυττάρων ή πέντε ή περισσοτέρων εμβρύων σταδίου βλαστοκύστης.

Σταχυολογώντας τα σημαντικότερα σημεία της ανασκόπησης αυτής καταλήγουμε στα παρακάτω βήματα:

• Τα ζευγάρια με πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής θα πρέπει αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα, με ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα ώστε να αναλυθούν όλες οι λεπτομέρειες σχετικά με το τι ακριβώς έχει γίνει μέχρι τώρα, τι πιθανώς λείπει, και το τι θα μπορούσε να γίνει. Στα ζευγάρια αυτά θα πρέπει να αφιερώνεται χρόνος. Το σημαντικότερο βήμα στην στρατηγική αντιμετώπισης των πολλαπλών αποτυχιών είναι να χαράξουμε την στρατηγική αυτή. Το να επαναλαμβάνονται πανομοιότυπες προσπάθειες χωρίς μελέτη και διερεύνηση δεν ωφελεί από ένα σημείο και πέρα.
• Οι γυναίκες με πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής θα πρέπει να υποβάλλονται σε υστεροσκόπηση και σε περίπτωση που ανευρεθεί παθολογία ενδομητρικής κοιλότητας αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Περισσότερα δεδομένα για την υστεροσκόπηση αναφέρονται στο σχετικό link.
• Εάν δεν έχει γίνει υστεροσαλπιγγογραφία στο πρόσφατο παρελθόν, αυτή θα πρέπει να ζητείται, γιατί η παρουσία υδροσαλπίγγων τεκμηριωμένα επηρεάζει τα αποτελέσματα της εξωσωματικής. Επί διάγνωσης υδροσαλπίγγων αυτές θα πρέπει να αφαιρούνται ή να απολινώνονται, και αυτό έχει αποδειχθεί ότι συνδυάζεται με αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας στην ακόλουθη προσπάθεια εξωσωματικής.
• Στα ζευγάρια με πολλαπλές αποτυχίες θα πρέπει να προτείνεται η μεταφορά εμβρύων στο στάδιο των βλαστοκύστεων, εφόσον αυτή δεν έχει δοκιμασθεί στο παρελθόν. Επίσης, δικαιολογημένη μπορεί να χαρακτηρισθεί και η υποβοηθούμενη εκκόλαψη, ιδίως αν η γυναίκα είναι προχωρημένης ηλικίας.
• Στα ζευγάρια με πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής θα πρέπει να γίνεται μια πιο λεπτομερής και όσο το δυνατόν αξιόπιστη ανάλυση του σπέρματος. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στην αξιολόγηση της κατάστασης του DNA των σπερματοζωαρίων (απόπτωση – DNA fragmentation) καθώς και στην αξιολόγηση του ποσοστού των ανωμάλων μορφών σπερματοζωαρίων, δεδομένου ότι τυχόν διαπίστωση τέτοιων διαταραχών μπορεί πλέον να αντιμετωπισθεί με την τεχνική IMSI. Περισσότερα δεδομένα για την τεχνική IMSI αναφέρονται στο σχετικό link.
• Η αναζήτηση ανοσολογικών και θρομβοφιλικών παραγόντων στις γυναίκες με πολλαπλές αποτυχίες δεν θα μπορούσε να αποκλεισθεί, όπως επίσης και η ανάλογη αγωγή επί ανεύρεσης κάποιου από τους παράγοντες αυτούς. Τα ζευγάρια όμως θα πρέπει να ενημερώνονται, ότι η εφαρμογή της συγκεκριμένης αγωγής δεν συνεπάγεται απόλυτα και την επίλυση του προβλήματος, την επίτευξη δηλαδή κύησης σε επόμενη προσπάθεια.
• Η εφαρμογή προεμφυτευτικής γενετικής διάγνωσης χρωμοσωμικών ανωμαλιών (βασικά αριθμητικών ανωμαλιών που λέγονται ανευπλοειδίες), δεν μπορεί με τα μέχρι τώρα δεδομένα να προταθεί ως ‘θεραπευτική’, για να λύσει δηλαδή το πρόβλημα των πολλαπλών αποτυχιών και να αυξήσει τα ποσοστά επιτυχίας. Μπορεί να προταθεί μόνο ως ‘διαγνωστική’, για να διαπιστωθεί δηλαδή αν το συγκεκριμένο ζευγάρι δημιουργεί κατά συντριπτική πλειοψηφία ανώμαλα έμβρυα, ώστε να δοθεί η κατάλληλη γενετική συμβουλή και να αλλάξει η στρατηγική αντιμετώπισής του (π.χ. χρησιμοποίηση ωαρίων δότριας). Βέβαια, πριν αποφασίσουμε την εφαρμογή προεμφυτευτικής διάγνωσης θα πρέπει να έχει προηγηθεί και ο έλεγχος των χρωμοσωμάτων του ζευγαριού (καρυότυπος) και ίσως και ο έλεγχος του ποσοστού των χρωμοσωμικών ανωμαλιών ειδικά στα σπερματοζωάρια.
• Σε γυναίκες με πολλαπλές ανωμαλίες στις οποίες το πάχος το ενδομητρίου παραμένει σταθερά λεπτό κατά την εμβρυομεταφορά, η κρυοσυντήρηση των εμβρύων και η τοποθέτησή τους σε επόμενο τεχνητό κύκλο απόψυξης όπου η ανάπτυξη του ενδομητρίου έχει ευοδωθεί με ορμονικούς χειρισμούς, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως δικαιολογημένη.

Η έρευνα στον τομέα της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι εντατική, φέρνοντας καθημερινά στο φως νέα δεδομένα και προτάσεις. Έτσι, το πρόβλημα των πολλαπλών αποτυχιών συνεχώς μελετάται, και είναι σίγουρο πως τα επόμενα χρόνια θα μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερα στα ζευγάρια αυτά. Μέχρι τότε, θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς μαζί τους, να είμαστε προσεκτικοί στην ενημέρωσή τους, να εφαρμόζουμε αυτά που γνωρίζουμε πως τεκμηριωμένα είναι αποτελεσματικά, και πάνω απ’ όλα να τους προσφέρουμε την πολύτιμη ψυχολογική υποστήριξη.

The post Πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής: Στρατηγική Αντιμετώπισης appeared first on Feminart.

Σημαντικά είναι τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα που συνδέουν την υστεροσκόπηση και τα οφέλη της στην εξωσωματική. Στο παρακάτω άρθρο αναλύεται τι είναι η υστεροσκόπηση και πως συνδέεται με την εξωσωματική

Τι είναι η υστεροσκόπηση;

Η υστεροσκόπηση πρέπει να γίνεται τις πρώτες ημέρες μετά το τέλος της περιόδου, ώστε να ελέγχεται με ακρίβεια το κανάλι του τραχήλου και η κοιλότητα της μήτρας με τα στόμια των σαλπίγγων που ανοίγουν σε αυτήν. Η διαδικασία (όπως πραγματοποιείται στην μονάδα μας) είναι απλή και ελάχιστα ενοχλητική για την γυναίκα. Χορηγείται ηπιώτατη μέθη (η γυναίκα μπορεί να παρακολουθεί την επέμβαση στο monitor), εισάγεται το υστεροσκόπιο (ένας επιμήκης λεπτός σωλήνας) στον τράχηλο της μήτρας χωρίς την χρήση οποιουδήποτε άλλου εργαλείου και χωρίς την πραγματοποίηση διαστολής τραχήλου (που γενικά θα πρέπει να αποφεύγεται), προωθείται στην κοιλότητα της μήτρας η οποία ταυτόχρονα γεμίζει με υγρό, και έτσι είναι δυνατή η επισκόπησή της σε ζωντανό χρόνο σε monitor. Επί ανευρέσεως κάποιας παθολογίας (ενδομητρικές ή ενδοτραχηλικές συμφύσεις, πολύποδες ενδομητρίου, διαφράγματα μήτρας) είναι δυνατή η διόρθωσή της εκείνη την στιγμή με την χρήση προηγμένων μικροεργαλείων που διέρχονται δια του υστεροσκοπίου. Η γυναίκα επιστρέφει στις συνήθεις δραστηριότητές της άμεσα

Νεότερα δεδομένα για την υστεροσκόπηση

Πρόσφατα, ο Δρ Ε. Μακράκης δημοσίευσε στην αμερικάνικη ιατρική επιθεώρηση ‘Journal of Minimally Invasive Gynecology την εμπειρία από τα ευρήματα και τα αποτελέσματα της εφαρμογής υστεροσκόπησης σε γυναίκες με δύο συνεχόμενες αποτυχίες εξωσωματικής. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό περιστατικών προερχόμενο από έναν ερευνητή που έχει δημοσιευθεί διεθνώς (περίπου 1500 γυναίκες). Η συντριπτική πλειοψηφία των υστεροσκοπήσεων έγινε με την τεχνική της ‘κολπο-υστεροσκόπησης’ όπως αυτή εφαρμόζεται στην Μονάδα και περιγράψαμε παραπάνω  Τα ευρήματα της μελέτης ήταν ενδιαφέροντα: Στο 36.6% των γυναικών βρέθηκε κάποιο πρόβλημα (πολύποδες ενδομητρίου στο 16.7%, ενδομητρικές συμφύσεις στο 12.5%, φλεγμονή της ενδομητρικής κοιλότητας στο 4.3%, ενδοτραχηλικές συμφύσεις στο 1.5%, διαφράγματα μήτρας στο 0.9% και υποβλεννογόνια ινομυώματα στο 0.8% των γυναικών). Στις γυναίκες που βρέθηκε και διορθώθηκε κάποιο πρόβλημα τα ποσοστά κύησης μετά την ακόλουθη εξωσωματική ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό υψηλότερα σε σχέση με τα ποσοστά των γυναικών που δεν βρέθηκαν να έχουν κάποιο πρόβλημα κατά την υστεροσκόπηση.

Υστεροσκόπηση: ο ρόλος της στην εξωσωματική

Στην ίδια μελέτη πραγματοποιήθηκε και μια άλλη ενδιαφέρουσα σύγκριση: Τα αποτελέσματα από την εξωσωματική στις γυναίκες με αποτυχίες που υπεβλήθησαν σε υστεροσκόπηση ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό υψηλότερα σε σχέση με τα αντίστοιχα αποτελέσματα σε γυναίκες με αποτυχίες που δεν δέχθηκαν να υποβληθούν σε υστεροσκόπηση. Τα καλύτερα αυτά αποτελέσματα ισχύουν όχι μόνο για τις γυναίκες όπου βρέθηκε κάτι στην υστεροσκόπηση αλλά και για εκείνες όπου η υστεροσκόπηση δεν έδειξε απολύτως τίποτα. Επομένως, η πραγματοποίηση και μόνο της υστεροσκόπησης αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας στις γυναίκες με δυο ή περισσότερες αποτυχίες εξωσωματικής, και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Συνεισφέρει η υστεροσκόπηση για μια επιτυχημένη εξωσωματική

Μετά την δημοσίευση της παραπάνω μελέτης, ο Δρ Μακράκης πραγματοποίησε κατόπιν πρόσκλησης από την ιατρική επιθεώρηση ‘Current Opinion in Obstetrics and Gynecology’ ανασκόπηση πάνω στο θέμα ‘υστεροσκόπηση σε γυναίκες με πολλαπλές αποτυχίες εξωσωματικής’ η οποία και δημοσιεύθηκε πρόσφατα. Σύμφωνα με την ανασκόπηση αυτή, τα αθροιστικά δεδομένα από τις μέχρι τώρα υπάρχουσες μελέτες τοποθετούν την ανεύρεση παθολογικών ευρημάτων κατά την υστεροσκόπηση στο 25%-50% των γυναικών με πολλαπλές αποτυχίες, ενώ η διόρθωση των ανωμαλιών αυτών οδηγεί σε αύξηση των πιθανοτήτων επιτυχίας της εξωσωματικής. Επιπλέον, διαφαίνεται πλέον καθαρά ότι η πραγματοποίηση και μόνο υστεροσκόπησης, ακόμα και αν δεν βρεθεί κάποια ανωμαλία, αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα επιτυχίας στον επόμενο κύκλο εξωσωματικής. Συνεπώς, σε όλα τα ζευγάρια με πολλαπλές αποτυχίες θα πρέπει να συστήνεται η πραγματοποίηση υστεροσκόπησης.

The post Υστεροσκόπηση στην εξωσωματική γονιμοποίηση appeared first on Feminart.

1. Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ:

Η ηλικία είναι ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για να στεφθεί μία εξωσωματική από επιτυχία. Αυξανομένης της ηλικίας επιβαρύνονται δραματικά όλες οι παράμετροι της αναπαραγωγής, όπως η ικανότητα σύλληψης, τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής και τα ποσοστά αποβολών. Έτσι, συνιστάται στις γυναίκες άνω των 35 ετών που προσπαθούν να συλλάβουν και δεν τα καταφέρνουν, να αναζητούν ιατρική συμβουλή στους 6 μήνες άκαρπων προσπαθειών (και όχι στον ένα χρόνο). Επίσης, αν δεν υπάρχουν σχέδια για τεκνοποίηση, οι γυναίκες που πλησιάζουν τα 38 έτη μπορούν να σκεφθούν σοβαρά την λύση της κατάψυξης και συντήρησης ωαρίων τους.

2. ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ:

Το κάπνισμα επηρεάζει (εκτός των άλλων) και τις πιθανότητες για επιτυχία στην εξωσωματική. Υπολογίζεται πως οι καπνίστριες χρειάζονται διπλάσιες προσπάθειες εξωσωματικής για να πετύχουν τον στόχο τους.

3. ΤΟ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΒΑΡΟΣ:

Οι υπέρβαρες, και ιδίως οι παχύσαρκες γυναίκες παρουσιάζουν μικρότερες πιθανότητες να γεννήσουν μετά από εξωσωματική και μεγαλύτερες πιθανότητες να αποβάλουν αν επιτύχουν.

4. Η ΜΟΝΑΔΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ:

Επηρεάζει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχίας. Πιο συγκεκριμένα, μεγάλης σημασίας είναι:
– Η εξατομίκευση της προσπάθειας: κάθε ζευγάρι είναι διαφορετικό και πρέπει να αντιμετωπίζεται με τρόπο προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητές του. Υπάρχουν διαφορετικά πρωτόκολλα φαρμάκων, από τα οποία πρέπει να επιλεγεί το ιδανικότερο για την κάθε γυναίκα. Αντίστοιχα υπάρχουν ειδικές τεχνικές εξωσωματικής γονιμοποίησης, ανάλογα με την παρουσία αλλά και το είδος της διαταραχής στο σπέρμα.
– Η προσοχή στις λεπτομέρειες, που όμως μπορεί να έχουν επίπτωση στα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, το πώς πραγματοποιείται η εμβρυομεταφορά καθορίζει σημαντικά τα αποτελέσματα, ενώ το πώς πραγματοποιείται η ωοληψία καθορίζει τον αριθμό των ωαρίων που θα πάρουμε.
– Η άρτια λειτουργία του εμβρυολογικού εργαστηρίου. Η τήρηση κανόνων και πρωτοκόλλων καθώς και ο συνεχής ποιοτικός έλεγχος με τακτική παρακολούθηση συγκεκριμένων δεικτών καλής λειτουργίας εξασφαλίζουν τα καλύτερα αποτελέσματα και συνεισφέρουν στην τελική επιτυχία της εξωσωματικής.
– Η επιστημονική κατάρτιση, η συμμετοχή στην έρευνα και η συνεχής ενημέρωση των ιατρών και εμβρυολόγων που απαρτίζουν την Μονάδα.

The post Καθοριστικοί παράγοντες για την επιτυχία της εξωσωματικής appeared first on Feminart.

Η κρυοσυντήρηση ωαρίων αποκτά ολοένα μεγαλύτερη δημοτικότητα μεταξύ των γυναικών στις σύγχρονες ανεπτυγμένες κοινωνίες καθώς η διατήρηση γονιμότητας για μη ιατρικούς λόγους (ΔΓΜΙΛ) αποτελεί μια μοντέρνα προσέγγιση πια. Οι εξελίξεις στον τομέα της κρυοσυντήρησης ωαρίων, με τα σημαντικώς βελτιωμένα αποτελέσματα της μεθόδου της υαλοποίησης στα ποσοστά απόψυξης, γονιμοποίησης και κυήσεων συνέβαλαν στην περαιτέρω διάδοση της ΔΓΜΙΛ.

Κρυοσυντήρηση ωαρίων: παράγοντες αποδοτικότητας

Οι σημαντικότερες παράμετροι που επηρεάζουν την αποδοτικότητα της μεθόδου είναι η ηλικία κατά την οποία πραγματοποιείται η κρυοσυντήρηση ωαρίων (τα 38 έτη θεωρούνται κομβικά) και ο συνολικός αριθμός των ωρίμων ωαρίων που κρυοσυντηρούνται για κάθε γυναίκα (τουλάχιστον 8-10, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη μετανάλυση). Παράλληλα, μελέτες μοντέλων κόστους/αποδοτικότητας έδειξαν ότι αν η κρυοσυντήρηση ωαρίων γίνει σε ηλικία 35 ετών ή ακόμα και σε ηλικία 38 ετών (εφόσον όμως  τουλάχιστον το 49% των γυναικών τα χρησιμοποιήσει), είναι πιο συμφέρουσα από τις συμβατικές προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης που θα απαιτούνταν μετά την ηλικία των 40 ετών.

Ποιες γυναίκες αφορά συνήθως;

Οι γυναίκες που συνήθως αναζητούν την ΔΓΜΙΛ είναι μέσης ηλικίας 36.7-38 ετών, ετερόφυλες, χωρίς σοβαρή σχέση, εργαζόμενες, υψηλού μορφωτικού επιπέδου, και ως βασικό κίνητρο αναφέρουν την ανάγκη περισσότερου χρόνου για να βρουν τον ιδανικό σύντροφο. Σε επίπεδο επίσημων οδηγιών, η ASRM εμφανίζεται πιο επιφυλακτική επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχουν ακόμα επαρκή δεδομένα για την ευρεία προτροπή εφαρμογής της ΔΓΜΙΛ ενώ η εμπορική διαφήμισή της μπορεί να ενθαρρύνει την καθυστέρηση της τεκνοποίησης.

Η ESHRE έχει εμβαθύνει περισσότερο στο θέμα, και σημειώνει ότι η ΔΓΜΙΛ δεν αντιτίθεται στην βασική Ιπποκράτειο αρχή του ‘ωφελέειν ή μη βλάπτειν’, σέβεται την αναπαραγωγική αυτονομία του ατόμου, αποκαθιστά κοινωνική ‘δικαιοσύνη’, μπορεί να περιορίσει την κατάληξη στην λύση των ωαρίων δότριας και να περιορίσει τις κυήσεις εμβρύων με χρωμοσωμικές ανωμαλίες˙ ως απαραίτητες προυποθέσεις για την παροχή της ΔΓΜΙΛ κρίνονται η σωστή και ειλικρινής ενημέρωση των γυναικών (κυρίως για το ότι δεν εξασφαλίζεται απόλυτα η μελλοντική αναπαραγωγή), καθώς και το υψηλό επίπεδο και η συνεργασία των Μονάδων στις οποίες πραγματοποιείται η κρυοσυντήρηση ωαρίων.

Προαπαιτούμενα για την κρυοσυντήρηση ωαρίων

Αν αποφασίσετε να υιοθετήσετε την επιλογή και να προχωρήσετε με την κρυοσυντήρηση ωαρίων θα πρέπει να ξέρετε ότι απαιτούνται 10-12 ημέρες. Θα χρειασθεί να ακολουθήσετε ένα τυπικό πρωτόκολλο διέγερσης ωοθηκών (συνήθως το πρωτόκολλο ανταγωνιστή), και την κατάλληλη ημέρα να υποβληθείτε στην ωοληψία. Τα ώριμα ωάρια που θα συλλεχθούν κρυοσυντηρούνται την ίδια ημέρα, και εσείς επιστρέφετε στην κανονική δραστηριότητά σας την επομένη.

The post Κρυοσυντήρηση ωαρίων για διατήρηση γονιμότητας appeared first on Feminart.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση αποτελεί σήμερα μία ευρέως διαδεδομένη μέθοδο τεκνοποίησης, για ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Ωάρια της μητέρας γονιμοποιούνται σε εργαστηριακές συνθήκες από σπερματοζωάρια του συζύγου της και στη συνέχεια επανατοποθετούνται στο ενδομήτριο. Η μέθοδος αναπτύχθηκε από τον βρετανό γυναικολόγος και μαιευτήρα Πάτρικ Στέπτοου, σε συνεργασία με τον βιολόγο και φυσιολόγο Ρόμπερτ Έντουαρτς.

Έχουν περάσει 38 χρόνια από τότε που γεννήθηκε στη Βρετανία το “πρώτο παιδί του σωλήνα”, η Λουίζ Μπράουν στις 25 Ιουλίου του 1978, στο νοσοκομείο Όλνταμ της Αγγλίας, υπό την επίβλεψη του δόκτορος Στέπτοου. Ευτυχής μητέρα η κυρία Λέσλι Μπράουν, η οποία έφερε στον κόσμο τη Λουίζα, ένα υγιέστατο κοριτσάκι βάρους 2 κιλών και 600 γραμμαρίων. Στην Ελλάδα, το πρώτο παιδί με τη μέθοδο της τεχνητής γονιμοποίησης γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1982, με καισαρική τομή. Παρών και σ’ αυτή την περίπτωση ήταν ο δρ. Στέπτοου, ο οποίος χειρούργησε τη μητέρα Στέλλα Ιορδανίδου, πλαισιωμένος από το επιτελείο των ελλήνων επιστημόνων, με επικεφαλής τους Αλκ. Κόλλια και Στ. Κτενά. Η Χριστίνα Ιορδανίδου ήταν το 13ο παιδί του σωλήνα παγκοσμίως. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν γεννηθεί πάνω από 4.000.000 παιδιά σ’ όλο τον κόσμο χάρη στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.

Είναι γνωστό ότι πάνω από 90 εκατομμύρια ζευγάρια, παγκοσμίως αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα σύλληψης. Το 85% από τα ζευγάρια αυτά (77 εκατομμύρια), δεν αναζητούν ποτέ βοήθεια για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Από τα 13 εκατομμύρια ζευγάρια που αναζητούν ιατρική βοήθεια, ποσοστό μικρότερο του 42%, θα αρχίσει τελικά θεραπεία. Έτσι, λοιπόν, από όλα τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, μόνο το 6% έχουν την ιατρική βοήθεια που απαιτείται.

Η 15η Ιουνίου έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον καθώς εδώ και χρόνια η χώρα μας μαστίζεται από την υπογεννητικότητα. Ένα μείζον θέμα που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και στην Ευρώπη καθώς τα ποσοστά γέννησης παιδιών είναι ιδιαίτερα χαμηλά. Ήδη κάποιοι φορείς έχουν ανταποκριθεί για να συνδράμουν στην εξάλειψη της υπογεννητικότητας. Όλοι μαζί οφείλουμε να συμβάλουμε ώστε να αντιστραφεί η εικόνα που αφορά το παρόν και το μέλλον της χώρας μας.

Γι’ αυτό φέτος, και στην Ελλάδα, η 15η Ιουνίου, γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Γονιμότητας, η οποία θα είναι αφιερωμένη σε όλα τα ζευγάρια που έκαναν το όνειρο τους πραγματικότητα αλλά και σε αυτά που δεν απέχουν πολύ από την πραγματοποίησή του, με τη σωστή ενημέρωση και καθοδήγηση.

www.feminart.gr 

The post 38 χρόνια πριν γεννιέται το πρώτο παιδί του σωλήνα appeared first on Feminart.